U kent ze wel, de paplaurier, de struik met de grote groene bladeren die vaak gebruikt wordt als haag, een niet zo geslaagde keuze als haag als je’ t mij vraagt maar bon. Ik heb slechte herinneringen aan dit blad. Op school, indertijd, voor de les biologie, veronderstel ik, kregen we de opdracht een blad uit de tuin mee te brengen. Aangezien er bij ons thuis zulke paplaurieren stonden, bracht ik zo’n blad mee, fier als ne gieter want niemand kende de ‘pappelaar‘. De leraar ook niet. Tot de leraar z’n frank viel. Bij ons thuis werd dit op z’n dialect uitgesproken : ‘papbloaren’. Daar stond ik dan met mijn ‘pappelaarblad’, mijn eigenste vertaling uit het dialect. Hilariteit alom. Ne mens kan toch schaamlijk zijn hé.