Hij gaat naar school, hij gaat op potje, hij gaat vooruit. Hard vooruit. Hij is mijn zoon.
Vandaag gaat Arthur voor ‘t laatst naar de crèche. 9 januari start hij op school. De school van grote zus Anna.
Mijn gevoel hierbij wordt in de foto hieronder duidelijk. Met een klein hartje maar gelukkig is zus daar om een oogje in ‘t zeil te houden.
Owee de kleinen die Arthur pest. Dat is een beetje zoals ruzie maken met de broer van Potige Smurf.

Tja, u hebt het gemerkt. Minder foto’s op de blog. Niet dat ik minder foto’s trek. Verre van. Maar met een telefoon nu. Altijd en overal bij. En daar waar ik vroeger dacht “had ik m’n dslr maar bij” haal ik nu mijn telefoon boven. Natuurlijk niet zo scherp, niet zo perfect, maar vaak leuke beelden die ik anders, zonder zo’n telefoon, nooit had getrokken. Vwala, nu weetet.



Oh ja , de schuld ligt eigenlijk ook wel een beetje aan de hobby hierboven…
Wat een zoon heb ik. Arthur gaat na de kerstvakantie naar school, bij zus.
Zijn taalontwikkeling gaat ..euh..zo vlotjes dat we onlangs nog discussie hadden over de nieuwe mini cabriolet.
Zijn tut is alleen voor ‘s nachts. Uiteraard. Dada tuute.
Pipi en kaka, dat is bijzaak. De stiptheid van de trein daarentegen, dat is zoveel belangrijker…
